Çok eski iki arkadaş, yıllar sonra karşılaşırlar. Bir tanesi eski Osmanlı sarayına kadar dayanan soyuyla varlıklı ve asil bir aileye mensuptur. Diğeri ise sıradan bir halk adamıdır. Soylu arkadaşın ailesine ait köşkün satışa çıkarılmasıyla başlayan olaylar, Nejat Uygur'un alışageldiğimiz espri anlayışıyla komik bir şekilde gelişir.

"Komik bir tiyatro oyununda, en çok seyircilere gülerim" Bir eleştirmen böyle demedi…Ama olsun bu sözde gerçek payı var. Hastane mi Kestane mi, çok komik bir oyun. Çok güleceksiniz, gülmekten anlamayıp bir daha seyredeceksiniz. Gülmekten yerlere yatacaksınız, gülme krizine tutulacaksınız ve belki de o an, bir eleştirmen size gülüyor olacak.. Çünki, Hastane mi Kestane mi, çok ciddi şeyler anlatıyor aslında. Nejat Uygur ve arkadaşları ise, yine nefis bir oyunculuk sunarak, güldürüyor, ağlanacak halimize kısacası. Rahatça gülün ama gülerken düşünün de.

Yıllardan beri tartışılır. Alın yazısı var mı yok mu? İnsanların alın yazılarını sildirip arzu ettiklerini yazdırabilirler mi? Kahramanımız o kadar şanssız idi ki bu yaşına kadar şansı açılsın diye kuş cennetinde aylarca gezdiği halde bir serçe bile balına pislememişti! Hani şeker yersin ağzın tatlanır, biber yersin gözün yaşlanır ya işte öyle bir komedi son umudum milli piyango...