Günümüzde hemen herkes tarafından bilindiği zannedilen bu geleneksellik adeta Urfa’nın popüler kültüre isyanı şeklindedir. İsimlendirildiği gibi sıradan bir gece olmayan bu kültür hazinesi başlı başına bir toplumsal oluşumdur. Urfalıların yöresel deyimiyle; yaşı, başı, aşı birbirine eşit ve yakın arkadaş gruplarının özellikle kış gecelerinde her hafta bir arkadaşın evinde olmak üzere, belirli bir niteliğe ve düzene göre sıra ile yaptıkları toplantılara Şanlıurfa’da “Sıra Gecesi” denir.

Sıra gecelerinde zaman zaman çeşitli kitaplar okunur ve yorumları yapılır. Böylece sıra gecesi; eğiten, öğreten bir halk mektebidir. Sıra gecelerine çağrılan edebiyatçılar, şairler, bilim ve din adamları dinlenir, onların bilgilerinden istifade edilir. Menkıbeler, kıssalar, fıkralar anlatılır. Deneyimler aktarılır. "sıra gecesi" nezih bir sohbet ortamıdır. Sıra arkadaşlarından birinin yakını ölse, diğer arkadaşları cenazenin hazırlanmasından, kaldırılmasına kadar arkadaşlarının yanında olurlar, acısını hafifletmeye çalışırlar. Yine arkadaşlarının düğün, sünnet vb. mutlu gününde yanında olur, mutluluğunu paylaşırlar. Bu yönüyle "sıra gecesi" acıyı ve mutluluğu paylaşmaktır.

Şanlıurfa'da müziğin gelişmesi ve yaşatılmasında, yeni bestelerin ve sanatçıların ortaya çıkışında en önemli faktör sıra geceleridir. Sıra gecelerinde müzik, sıra elemanlarınca usta-çırak geleneği içerisinde icra edilir. Herhangi bir enstrüman çalan veya okuyabilen kişilerin oluşturduğu sıralarda müzik, Urfa makam geleneği içerisinde icra edilir. bu makamlar icra edilirken o makama göre şarkı, türkü okunur. Arada ise gazel ve hoyrat okunur. Müziğe yeni başlayanlar, bu gecelerde ustaları dinleyerek müzik bilgisini alır türküyü, gazeli, hoyratı, şarkıyı, makamı, usulü, notayı ve makamları öğrenirler. Müzik terbiyesini burada alırlar. Bu yönüyle sıra geceleri, bir "Halk Konservatuarı" dır.